امامت از اساسی ترین اصول اعتقادی شیعه به شمار آمده و از دیرباز مورد بحث و گفتگوی اندیشمندان فریقین بوده است. محققان و نویسندگان به این موضوع با رویکردهای مختلفی پرداخته اند. محدثان از طریق روایات و با عناوینی مانند حجة الله، خلیفة الله و عالم ربانی به این بحث پرداخته و متکلمان بر اساس ایده ریاست عامه، امامت را تبیین کرده اند. به نظر می رسد که امامت را از دریچه های دیگری نیز می توان مورد بحث قرار داد. این مقاله در صدد است تا امامت را به مثابه «مرجعیت دینی» تبیین کند. این دیدگاه و گفتمان، ویژگی های چندی دارد و اهمیت طرح آن را به ویژه در روزگار ما از جنبه های متعددی می توان اثبات کرد؛ مواردی همچون فلسفه وجودی امام و نقش ایشان در زیست مؤمنانه، توجه به مخاطبان کنونی و زمینه های فرهنگی و اجتماعی و در نهایت قابل استدلال بودن آن با استفاده از فرهنگ جدید علمی. به نظر می رسد مرجعیت دینی می تواند گفتمان جدیدی برای امامت را آغاز کند و ادبیات تازه ای را در تبیین دانش امامت در دو بخش امامت تبیینی و امامت تطبیقی سامان دهد. از اینرو لازم است این رویکرد به دقت معرفی گردیده و ضرورت و ادله آن مشخص شود و در نهایت فوائد و کارکرد های آن تبیین گردد. هرچند ریشه بحث از مرجعیت دینی امامان در ادبیات محدثان و متکلمان وجود داشته؛ اما این موضوع از مباحثی است که در تاریخ اندیشه شیعه با این وصف و عنوان سابقه چشمگیری ندارد .